کاریکاتورهای یک استعداد درک نشده

بختک شماره 1 ( وقتی همه خواب بودند )

alitajadod — Wed, 09 Jul 2008 06:19:49 GMT

پ.ن : به پیشنهاد پرند آزاد این روزها می خواهم از کابوسهایم طراحی کنم . شاید این تازه واردها "بفهمند " که چه بر سرمان آوردند ...

تخم مار

alitajadod — Wed, 02 Jul 2008 13:37:18 GMT

بدون شک اینروزها از سخت ترین روزهای عمرم است . اتفاقات ناگوار و خبرهای بدی که هر روز بدتر میشود . هیچ راهی به پایان خوش نمی رسد و بی خبری بهترین خبر است . کابوسها ادامه دارد و شب به شب بدتر میشود . کابوس گفتم یاد کمیک استریپ مانا نیستانی افتادم . وضعیتم همانند همان آقای " کا " شده . کابوسها از خواب فرا تر رفته اند و به بیداری لغزیده اند و همراه من همه جا می آیند . همین حالا هم اینجا هستند . تنها خبر خوبی که این روزها رسید( درست در روز تولدم ) خبر خودزنی و خودکشی نافرجام همان " پسر شیطان " بود . که فکر کنم هنوزهم در کما است . البته ایشان بلیط رفت و برگشت به کما دارد و هر چند وقت یکبار میرود آنجا و از آنجا رستاخیز میکنند ! اما اینبار به حمد و قوت الهی ماجرا جدی تر از این حرفهاست . گویا یا میرود برای همیشه و یا اگر بماند فلج میشود . نمیدانید تصور اینکه آن تیغ سرد ژیلت ( تبلیغ ِ مفت ومجانی ) روی مچ دست لزجش سریده می شود و خون ِ کثیفی که میجهد بیرون و آن جانی که کنده میشود و چشمان هرزه ای که آرام آرام سنگین میشود چه حالی میدهد . اینکه آن نفسهایش که بوی هزار جسد میدهد بریده بریده می شود آرامم میکند . با اینکه حتی دل دیدن جای یک زخم را ندارم و هرگز در عمرم از این بلوتوثهای وحشتناک تصادفات و اینها را ندیدم . اما دلم میخواست آنجا بالای سرش می بودم و جان کندنش را تماشا میکردم همانند جودلا در " جاده ای رو به تباهی "...

مومنت، مومنت ! راجع به من چه فکر میکنید ؟ خیلی بی رحمم ؟ و این حرفها از من بعید است ؟ نه ، من هیچ وقت آرزوی مرگ کسی را نکردم حتی لعنت اش هم نکردم . همان استادی که گفته بودم ( راستی یادم رفت بگویم که آن پست را پاک کردم ) به من یاد داد که شیطان را هم لعنت نکن ، چونکه خوشحال میشود که انسانی به جای رحمت گفته است لعنت !

چه میدانید که اینروزها و شبها چه بر من گذشت. خداکند هیچوقت تجربه نکنید . هر روز با خدای خودم حرف میزدم . غُر میزدم ، و حتی یکی دوبار دعوایمان شد و دست به یخه شدیم اما او فقط میگفت صبر کن ، صبر داشته باش .من هم صبوری کردم و خدا چقدر زود جواب آن حیوانِ از خدا بی خبر را کف دستش گذاشت . جوریکه دستش بریده شد !

راستش از اینکه خدا اینقدر به من نزدیک شده میترسم ...

ای مسلمانان ، مسیحیان ، یهودیان و بودائیان . ای لائیکها ، بت پرستان و خود پرستان و آفتاب پرستان و هر چیز دیگری که هستید . بالاغیرتا برای من که نه برای انسانیت زیر پا له شده یک موجود پاک دعا کنید . تا شاید این روزهای بد برود گم بشود . تا کابوس تمام شود و و این زندگی حداقل برای یکبار هم که شده بگذارد یک آب خوش از گلوی بی صاحابمان پائین برود .

پ.ن : بانوان محترمه . فکر نکنید روز و هفته و سال زن را فراموش کردم ! یک کاریکاتور برای " فرشته " های روی زمین داشتم که حالا صبر کنید این روزها بگذرد ، خدمتتان عرض خواهم کرد !

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

تک مضراب : چند روز پیش فیلم "پیرمردها سرزمین ندارند" را دیدم از رسانه ملی . این که چرا نشستم تا رسانه ملی به شعور و چشمهایم که مدام تصویر را قرمز و سبز میکرد توهین کند کاری نداریم . جریان چیز دیگریست .

در قسمتی از فیلم ( که دوبار هم در جاهای مختلف تکرار شد ) یکی از آقایان محترم که زخم و زیلی گردیده بود و خون از گَل و گردنش میپاچید بیرون به سه جوان میرسد و به یکی میگوید : کاپشنت را 500 دلار میخرم و خرید . از همان لحظه با خودم کلنجار میروم که اگر یک نفر مشابه آن یارو که خون از پرو پاچه اش سر میخورد روی زمین ، در خیابان به من برسد و بگوید : پسر شلوارت را 500 هزار تومن میخرم ، من با این مساله چگونه برخورد کنم ؟ چه جوابی بدهم هم پول را میخواهم ( آن هم در این وا نفسای بی پولی که 500 هزار تومن ، حکم پنج میلیون تومان را برایم دارد ( چیه، برای تو نداره که اینجوری نگام میکنی؟ لوس !)) و هم آبرو را چکار کنم ؟ آبرو حالا هیچ ، حیثیت چه میشوداین وسط خیابانی؟ این مشکل را به آن کابوسهای چند سطر بالا اضافه کنید ، ببینید چه میکشم این روزها !

اینو دیده بودید ؟

alitajadod — Sun, 22 Jun 2008 11:12:18 GMT

^{داشتم آرشیو کاریکاتورهایم را دید میزدم به این برخوردم . یاد وبلاگ گلیمچه افتادم . وبلاگ جالبی بود که اصلا الان نمیدانم آدرسش چیست و کجاست و صاحبانش مشغول چه کاری هستند . این کاریکاتور را آنجا منتشر کرده بودند . جریانش هم به صحبت رئیس جمهور بر میگشت که نمیدانم اصل کلام چه بود اما ، فکر میکنم گفته بود جمعیت ایران کم است ؟ دیگر جلوگیری نکنید ؟ بروید جمعیت را زیاد کنید ؟ اون با من ؟ نمیدانم یک چیزی در همین موارد . این برادران هم که جان بر کف اند ....}

^{خلاصه گفتم شما هم ببینید . یک وقت خدای نکرده چیزی بین ما ناگفته نماند !}

" در میان مردمی با این مصیبتها صبور "

alitajadod — Thu, 12 Jun 2008 16:39:18 GMT

خدا وکیلی این ملت را چه میشود ؟( یکبار هم که در زمان جاهلیت در گدا و سیما به عنوان مجری برنامه کودک و نوجوان و هم انیماتور مشغول به کار بودم . همینطور بیکار و دمق در واحد انیمیشن نشسته بودم . صبح زود بود و همکارانم هنوز نیامده بودند .ما استخدام نبودیم و هر وقت کاری پیش می آمد خبرمان میکردند که بیائید ، مثل این کارگرهایی که کنار خیابان منتظر کارهستند . مدتی میشد که از آنها خبری نداشتم . از سر بیکاری و محض خنده و مردم آزاری چسب نواریِ کاغذی ای که روی میز بود را برداشتم و بینی ام را به شکل کسانی که عمل کرده باشند چسب کاری کردم یک چسب بلند از زیر بینی به بالا که دماغ سر بالا برود و چند تا چسب کوتاه تر افقی ...

چه دردسرتان بدهم . بعد از مدتی همکاران یکی پس از دیگری آمدند و متوجه بینی عمل کرده ام شدند خیلی تلاش میکردم که طبیعی باشم و اگر هم خنده ام میگرفت با دو دستم گونه هایم را نگه میداشتم « دیده بودم عملی ها به وقت تبسم وشادمانی این حرکت را انجام میدهند » اما عکس العملشان برایم جالب بود . یکی میگفت : فلانی عمل کردی ؟ آخه چرا ؟ تو که دماغت مشکلی نداشت .. پول اضافه داری بده به من ...

دیگری میگفت : کجا عمل کردی چه خُب شده ...کی رفتی ؟

و آن یکی میگفت : منم میخوام برم ..میترسم ...درد داشت ؟ میگن با تیشه میکوبن تو دماغ. راسته ؟

اما یکی دو نفری از همه جالبتر بودند آنها میگفتند : آقای فلانی خوب شد عمل کردی آخه اون که دماغ نبود ، چماغ بود بی صاحاب ( خنده دسته جمعی )

آن دیگری میگفت : حالا عمل کرده این مدلی شده قبلش دیگه چی بود ( خنده ی دیو و دَد )

مثل سگ از کاری که کردم پشیمان شده بودم . چطور اینها با چند سانت چسب نقابشان افتاد . چطور افکار واعتقادشان به یک تغییر بند بود .. چسبها را جلوی چشمشان کندم و دور انداختم .

تعجب کردند . خندیدند و فراموش کردیم ) چه میخواستم بگویم ؟ یادم رفت اصلاً...!

پ.ن : چند وقتی هست که برای وبلاگهای بلاگفا نمیتوانم کامنت ارسال کنم . وقتی کلید فرستادن را میزنم میگوید امکان درج نظر وجود ندارد . چرا ؟ بلاگفا مرا تحریم کرده ؟ خلاصه گفته باشم من وبلاگ نویسندگانی که قبلن برایشان کامنت میگذاشتم میخوانم اما بلاگفا نمی طلبد انگار نظری بدهم ! همان جریانِ " وقتی تو بازیشون راهت نمیدن "هست !

روزهای ترانه و اندوه

alitajadod — Sat, 07 Jun 2008 09:55:18 GMT

پ.ن: بازپخش !

*+*+*+*+*+*+*+*+*+*

تک مضراب : موهایم که به قاعده بلندی زُلف همین آقای گیتاریست بود ،ریخته شد کف سلمانی . اشتباه جانکاهی بود . هر قیچی که میزد ، انگار به رگ و ریشه ام میزد . دردم میگرفت . مردک منظورم را بد گرفت و گیسوان عزیزتر از جانم را " که تا به حال به عمر بی خود ِ خودش ندیده بود " آنچنان کوتاه کرد که کافر نکرده و به هر کی گفتمش باور نکرده .

پ.ن : عادت کرده بودم هر بار میروم سلمانی یارو بگه آقای فلانی باز موهای سفیدت دارد زیاد می شود . ولی اینبار گفت آقای فلانی یک تار موی قرمز توی سرت دیدم !

این مرد" کوچک "

alitajadod — Mon, 02 Jun 2008 10:52:34 GMT

اخبار ساعت ۱۰ شبکه سه بود و کامران نجف زاده که سراغ علی کوچولو رفته بود . موسیقی اش را خودم بارها گوش داده ام اما اینبار تصویرش هم بود و صدای فهیمه رستگار ...

آن روزها مادرم این آهنگ را برایم می خواند . شاید هم دوست دارم فکر کنم که می خواند . بغضم گرفت . چشمم سوخت . اشک در آمد و یاد روزهای صورتی رنگ کودکی ام افتادم که کوچه بوی گل گاردنیا میداد و ما فقط برای خواب و غذا به خانه میرفتیم. کوچه حالا دیگر نیست و خانه خوراک دهان بلدزر ها شد و رفت ...

هم خانه ای ام از من پرسید چرا گریه ات گرفته ؟

- : برای خاطر معصومیت از دست رفته ..

+ : معصومیت از دست رفته ؟ همون که امین تارخ بازی میکرد با ساراخوئینی ها ؟ همون ؟

- : آره ...همون ...

کارتونیستهای خود فروش

alitajadod — Sat, 31 May 2008 14:25:56 GMT

اگر به تاریخ آرشیو این وبلاگ نگاهی بیاندازید حتما متوجه خواهید شد که من شاید اولین وبلاگ نویسی باشم که وبلاگ " تمام کاریکاتوری " راه انداخته ام . آن اوایل با اسم مستعار می نوشتم و میکشیدم و در هر پست فقط کاریکاتور می گذاشتم . خیلی دیر به دیر اگر پا میداد متنی هم می نوشتم . اما به مرور زمان که در ادامه خواهم گفت این جریان وارونه شد و حالا میلم به گذاشتن کاریکاتور در اینجا کمتر وکمتر شده و تقریبا به صفر دارد میرسد .

دوستانی هم که به من لطف داشتند مدام از این موضوع سوال میکردند که چرا کم کار شده ام در حالیکه اینطور نبوده ، چون من هنوز برای خودم کارتون میکشم ولی اینجا گذاردنش را به وقت گل نی حواله میدهم. ثانیاً وبلاگهای کاریکاتوری ، قدرت خدا مثل قارچ زیاد شده اند و چه بخواهید و چه نخواهید میروید و به اینها سر میزند . خب بروید و سر بزنید .

چند وقت پیش دوستی در وبلاگش از من و وبلاگم نوشته بود و میگفت تو با بقیه فرق میکنی . تو برای دیده شدن تلاش نمی کنی ، زور نمیزنی ، سعی نمی کنی که درک بشوی . چون دوست داری تو را با همین " استعداد درک نشده " بشناسند ...

راست میگفت . کاملاً حق با او بود .

اما این درک نشدگی وگمنامی را به گدایی کردن برای جذب مخاطب بیشتر ترجیح میدهم . می خواهم هزار سال سیاه این گوشه ، درک نشده و کپک زده بمانم اما خودم را فریب ندهم . همانند کسانی که امروز مخاطب اصلی ام هستند :

کاریکاتوریست خود فروش من !

واقعاً هیچ نمی فهمم چطور میتوانی از آمار بالای وبلاگت جلوی همه پز بدهی و از کامنتهای دو سه رقمی ات مفتخر باشی در حالیکه خودت بهتر از همه میدانی که برای جذب مخاطب به جز تن فروشی همه کار کرده ای ؟ داخل مخفی گاهت به کمین نشسته ای و چنگالهای چرکی ات را تیز کرده ای و منتظری تا ببینی کدام وبلاگ به روز می شود تا بپری کامنت بگذاری که مثلا : " زهر مار کارتون " به روز شد . با " کوفت " به روزم ، با " مرگ " منتظرتم بیا ، نظر یادت نره !

بعد از مدتی که میبینی این کارت نخ نما شده و دیگر کسی تحویل ات نمیگیرد با خودت میگوئی یک نظری هم بنویسم بگویم که حالا متنت را هم خوانده ام میروی آخر پست را میخوانی که شاید از نتیجه گیری متن یک چیزی گیرت بیاید . مثلاً من بیست خط راجع به مشکلم با کسی نوشته ام و در آخرین خط مثلاً نوشته ام که : اصلاً خر ما از کره گی دم نداشت . و تو می آیی و نظر میدهی که : آره علی جان می فهمم چه میگوئی . ماهم بچه که بودیم یک خری داشتیم لامصب هرچه گشتیم دمش را پیدا نکردیم فکر کنم او هم دم نداشت ! راستی من با کاریکاتور فلان به روزم ..

به جان مادرم ، اگر آدرس خانه ما را هم داشتی می آمدی آن پائین زنگ آیفون را میزدی و میگفتی به روزم و من هر چه به خودم فشار می اوردم که بهروز چه کسی بود نمی فهمم . الان هم نمی فهممت ، باور کن .

شاید با خودت بگویی این بابا حسودی میکند . چون دیده یک وبلاگی دو ماهه این همه خواننده دارد یک گوشه نشسته دارد گریه میکند . راستش آمار وبلاگم بالا نیست قبول دارم . اما همین دوستانی که می آیند وبه من سر میزنند را واقعا دوست دارم . دوست ندارم اینجا زیادی گَل وگشاد بشود . همین که لینکم را در برخی وبلاگهای فاخر میبینم برایم از هزار تا کامنت ارزشش بیشتر است . همینکه می بینی صاحب آن وبلاگ که صاحب اندیشه ای هست تو را با خود هم فکر میداند از میلیونها بیننده لذت بخش تر است .

این روزها مغرورم ، هیچ کاریکاتوریستی را ( به غیر از کسانی که الگوی خودم قرار داده ام ) آدم حساب نمیکنم . این روزها فقط با کارهای خودم حال میکنم . ساعتها نگاهشان میکنم و از دیدنشان کیفور میشوم . این روزها خودم را درک میکنم و گُر میگیرم از خوشی ! همین

" گلزار ، رقیبی برای تمامی مردان ایران "

alitajadod — Sun, 25 May 2008 10:55:53 GMT

بدبختی ما یکی دوتا نیست ...

alitajadod — Thu, 15 May 2008 11:49:18 GMT

بدبختی این نیست که برنج کیلویی 5000 تومان شده است ، بدبختی این نیست که خلیج فارس ، خلیج عربی نام گرفته ، بدبختی این نیست که نان ندارید بخورید ، بدبختی این نیست که جدیدن زنان وبلاگستان از سایز و دور کمر(!) شوهرشان می نویسند ، بدبختی این نیست که حافظ دیگر مسلمان نیست ، بدبختی این نیست که شهرداری تهران 3 میلیارد تومان به کشور برادر، لبنان عزیز کمک کرده است ، بدبختی این نیست که بین گوساله یا دلفین بودن باید یکی را انتخاب کنیم ، اینکه در کائنات 50 متر که هیچ دو متر برای مردن هم زمین نداریم بدبختی نیست ...

بدبختی این است که جائی میهمان باشی و بخواهی بروی دستشوئی فقط وفقط مسواک بزنی اما ببینی نفر پیش از تو گند زده است به هر چه کاسه توالت و دیوار و غیره و تو به خاطر اینکه دیگرانی که بعد از تو می آیند گمان مبرند این شاهکار تو بوده دهانت از آشی که نخورده سوخته و سرویس شود و تمام توالت را بشوری و بسابی و یادت برود چرا آمدی و آمدنت بهر چه بود !

سهم ما ایــــــــــــــــــــــــــــــنه ...

alitajadod — Sun, 11 May 2008 11:06:18 GMT

تابه حال برایتان پیش آمده داخل اتاقی بروید که هفته ها وماهها بلکه سالها متروکه ودست نخورده مانده و هیچ بنی بشری داخلش نرفته باشد ؟ روی مبلها پارچه های سفید کشیده اند . روی همه چیز غبار و خاک گرفته مثل خانه خانم هاویشام ! پنجره را باز میکنید و نور چشمتان را میزند . ستونی از نور به داخل اتاق تابیده می شود .یکی از روکشهای مبل را برمیدارید و میتکانید . حالا یک گوشه بیاسیتد و به این اثر هنری که در اثر برخورد گردو غبار با ستون نور تشکیل می شود نگاه کنید . ذرات گرد و خاک در ستون نور به سمت خورشید میروند، دور خودشان میچرخند و همینطور بالا و بالاتر میروند .

فکرش را بکنید این ستون نور چه قدر شبیه به کهکشان راه شیری است . بله کهکشان خودمان است انگار ! این گردو خاک وغبار چقدر شبیه به ستاره ها وسیارات کهکشان خودمان است . زمین کجاست ؟ سیاره ما کدام است ؟ کدام یک از این ذرات شناور در این کهکشان است ؟ قدرت خدا اصلا دیده نمیشود ! نمی توانی بگیری اش اصلا نمی توانی پیدایش کنی و با انگشت نشانش بدهی . سیاره ما در این کهکشان گم و گور است . در برابر این عظمت ذره ای بیش نیست !

من و تو کجای این کهکشانیم ؟ روی یکی از این ذرات میکروسکوپی غبار . سهم ما از این امپراتوری عظیم چیست ،چقدر است ؟

محض گل روی شما باید عرض کنم ، من حتی 50 متر مربع از این سیاره ، از این کائنات ، از این ستون نور ، از این خلقت و دستگاه پیچیده ، نصیبم نشده است ...!

شما را نمی دانم !

پ.ن : جنازه ام را هم سپرده ام بعد از مرگ بسوزانند و خاکسترش را به باد بسپارند تا برود و پودر شود، گم و گور شود . ما چیزی از خاک نخواستیم !

پ.ن۲ : شما را به خدا ببینید میتوانید کمکی کنید به این جریان