کاریکاتوریست درک نشده

همش تنم اسیــــــــــــــــــــــــره

alitajadod — Sun, 08 Nov 2009 08:24:18 GMT

گاهی اوقات اگر خوب نگاه کنی به این قضیه میبینی همیشه آن چیزها و آن مکانها و آن زمانها و آن فلان بیسار ها که دوستشان داشتی و عاشقشان بودی میتواند یکهو برعکس بشود و تو از آنها متفر بشوی . مثالش می شود اینکه من اگر عاشق فلان شهر باشم و آنجا آرمان شهر هم باشد برایم و سودای سفرش هر روز با من باشد و یکروز بروم بالاخره آنجا ولی تو آنجا نباشی که بازهم خاطره بسازی برایم ، برایم جهنم میشود آن شهر . یا اگر یک روزی که شمع تولدم را فوت کردم آرزویم براورده شد و رفتم به کودکیم اما تو در جوانی ام باقی بمانی دلم میخواهد زود برگرم به همین جا که بودم . یک مثالی دیگر بزنم ؟ یادت است هروقت شبها سفر میرفتیم من عاشق آن چراغهایی بودم که روستا بود شهر بود یا هرچی زیر کوه پایه و من میگفتم فکر کن الان توی آن خانه ها چه خبر است لاو میترکانند لابد ، دور هم نشسته اند شام میخورند یا دارند ماچ بازی میکنند و خوشم می آمد از فکرم اما حالا فکر میکنم شاید دارند زیر آن چراغ دختری را هفت نفری تجا*ز میکنند ، بچه ای را آزار میدهند ، مردی را میکشد...

این ایجاد تنفر کردن را میگویم " وحشی " کردن

ماجرای آشپزی که دلواپس مرغش بود

alitajadod — Sun, 01 Nov 2009 10:44:18 GMT

تو هم وقتی غروب های زمستان می نشستی مشق می نوشتی لای دفتر نوری ات یک موجود سفید رنگی می آمد رژه می رفت ؟ نمیدانم چی بود اسمش اما هر بار که می آمد محترمانه از دفترم بیرونش کنم با یک اشاره کوچک می مرد و دفتر 200 برگ قبرستان این موجودات ذره بینی می شد هرشب ، هر مشق ..دیروز پری روز که داشتم طراحی میکردم یکی دیگراز اینها را دیدم ولی اینبار فوتش کردم و فرستادمش مسافرت..

برای اتود زدن من خیلی وقت میگذارم اما بیشتر وقت را میدانی کی میگذارم ؟ وقتی هیچی نکشیدم ! می آیم و می روم و کاغذسفید را نگاه میکنم . چند ساعت این وقتم را میگیرد . من در کاغذسفید چیزی میبینم که تو در یک فیلم سینمایی نمی بینی .

شخصیتهای کارتونهای من هنرپیشه های منند. گاهی اوقات اگر خوب باشند اجازه میدهم بازهم باشند که به ندرت پیش می آید .. من از آنها تست میگیرم شاید بیشتر از 10 بارطرح زدم برای آقای مسئول اینجا . لاغر ، چاق ، سیاه پوست ، لم داده روی یخچال ، بی خیال ، در حال پیتزا خوردن و ... تا ایشان برای ایفای این نقش پذیرفته شدند و آن مرد آشپز از ابتدای کار مرد نبود اصلن چون قولش را به یکنفر داده بودم که همینجا از ایشان طلب بخشش میکنم و قول میدهم در کار بعدی از خجالتش در بیایم ( میدانید کدام خانم را میگویم که ؟!)

جزئیات را دوست دارم . راجع به جزئیات درمرحله بعدی میگویم که مرحله "دسن " است .. این طرح کامل نیست و در اصل اشتباه زیاد دارد که باید درست شود..

TAJADOD LIST

alitajadod — Thu, 29 Oct 2009 15:01:18 GMT

یادت است یکبار گفته بودم دفتری دارم که داخلش چیزهایی که باید بکشم را می نویسم ؟ طوری که فقط خودم باید بدانم . نه اینکه سکرت بازی بخواهم در بیاورم ها . فقط چون حالش را ندارم داستان بنویسم این مدلی می نویسم . و یادت هم است که گفته بودم گاهی خودمم هم یادم می رود آن چیزی که نوشته بودم یعنی چی و چی بود اصلن ؟ گفته بودم آن هایی را که یادم رفت خوشبخت تر میدانم چون اصلن به این دنیا نمی آیند و یک گوشه خاک و خلی نمی شوند همانجا در همان دفتر خفه می شوند طفلکها !

حالا حکایت همان شماره بیست است که نمیدانم چرا نوشتمش و هر چه فکر میکنم دورتر می شوم انگار از اصل مطلب. "زن خراب + سس ! " باید بیشتر فکر کنم حتمن چیز جالبی بود ..

حالا بی خیال . آن چیزهایی که فلو کردم چیزهایی است که هنوز در اتاق انتظارند و باید یک کمی صبر کنند تا زمانشان برسد . ولی فعلن برویم روی شماره 21 کار کنیم قبول ؟. همیشه دوست داشتم یک موقعیت و لوکیشن در پزشکی قانونی کار کنم که حالا قسمت شد ... برای اینکه بدانم فضای پزشکی قانونی چطوری است از یک جیگری کمک گرفتم که یک دورانی پاتوقش آنجا بود برای تشخیص هویت ( دونقطه دی !)

شنبه می آیم با اتود کار . امیدوارم بتوانم شگفت زده ات کنم .خودم که دلدرد گرفته ام از استرس !

بی خیال ، بیا یک چیزی بکشیم خب ؟

alitajadod — Tue, 27 Oct 2009 16:38:18 GMT

خب موافقی با هم شروع کنیم یک کاریکاتور بکشیم ؟ یعنی بیا کنارم بنشین مثل آخرین بار تا یک چیزی بکشم حالمان عوض بشود . اول از همه مواد لازم :

اینها چیزکهایی است که من استفاده میکنم شاید آقایان و خانمهای فیلان و بیسار یک کارهای دیگری بکنند :

قلم فلزی ، مداد ، خط کش ، انواع راپیدهای یک بار مصرف و ارزان ، قلم موی چار صفر ، مقوای اشتنباخ یا فابریانوی ساده و تیبل میت (!)

حالا اگر برایت سوال پیش آمده که قیچی پس آن وسط چکاره است باید بگوییم کارایی خاصی ندارد و فقط کارش کوتاه کردن دست و پر مادر شوهر است . گاهی شنیدم از نخ و سوزن هم برای دوختن لبو لوچه اوشان استفاده می کنند که پیشنهاد نمیکنم .

به همه اینها اضافه کنید کمی شهامت درک نشدگی بعد از اتمام کار ! ساعت کار من هم از 10 شب شروع می شود تا فردایش 3 صبح ..

همینجا بگویم نمی خواهم به کسی چیزی یاد بدهم چون بلد نیستم . فقط میخواهم بدانی استعداد درک نشده چطوری یک کاریکاتور را به فنا میدهد !

یکی دو روز دیگر می آیم بگویم چه بکشیم

alitajadod — Sun, 25 Oct 2009 10:00:08 GMT

بگذار اصلن دنیا پر از گرگ بشود . به ما چه نه ؟ من از گرگها نمیترسم . گرگها دوستان منند من از گوسفندان میترسم . گرگها گیاه خوار نیستند . گوسفندان گل مرا می خورند و گرگها گوسفندان را . حالا بالاغیرتن بیا کلاهت را قاضی کن و بگو من از کدام باید بترسم ؟

با من سوخته در چه کاری...

alitajadod — Thu, 15 Oct 2009 03:37:18 GMT

چهارشبنه روز بدی بود . داروهای جدید جواب نمیدهد . حالا باید برویم سراغ یک قرص قوی تر که معلوم نیست چه عوارضی داشته باشد . اصلن اگر قرص خوب بود چرا دکتر از همان اول قرص را تجویز نکرد . ماجرای دخترم را میگویم . چند وقت بود وقتی می نشست یک هو با صورت به زمین می خورد و ما نمی فهمیدم چی شده . اما یک مدت با همین شربت خوب شده بود تا اینکه دیروز دوباره چند بار اینطوری شد . سرش از بس زمین خورد و صدا داد من سر درد گرفتم چه برسد به این طفلک . خودش خجالت میکشد از این وضعیت انگار و همش میخواهد دلیل و برهان علیت بیاورد برای افتادنش و همین کارش موجب این می شود که بروم زجرکشش کنم با ماچ و فوت توی ناف !

با خدا دعوایم شده بودم دیشب میگفتم این مسخره بازی ها را کی می خواهی تمام کنی شما ؟.. بی خیال شدم و آشتی کردم و گرفتم خوابیدم و خواب بدی دیدم . خواب دیدم دخترم مرده و من او را توی یخچال قائمش کردم تا همیشه پیش خودم باشد . جا میوه ای و چندتا قفسه را در آوردم و او را نشاندمش توی یخچال . صورت اش آرام بود و لباسش صورتی و خیلی آرام انگار که خوابیده بود . وحشت زده چونان اسبی رم کرده بیدار شدم . دور و برم پر از پر سفید بود و با نفس های بریده بریده ام آنها هم در هوا شناور می شدند یک لحظه فکر کردم مرده ام و از غم و غصه فارغ التحصیل شده ام . با خودم گفتم آن قدر ها هم که میگفتند بد نیست مَرد .. سرم را که بلند کردم دیدم بالش دور از جانت یک وجب جر خورده و همه پرهایش پخش و پلا شده اند ! حال مانده ام کدام را باید تعبیر کنم ؟ خواب را ، تخت خواب را ، متکا را ..

alitajadod — Sun, 11 Oct 2009 10:58:18 GMT

عصبانی بودم یه چیزی گفتم ! غلط کردم واسه همین موقع هاس دیگه ..

ز سفره چه می جویی ؟

alitajadod — Thu, 08 Oct 2009 16:11:18 GMT

آنروزی که آن مرد دوست داشتنی برایم از اراده خدا در زندگی هر فرد گفت و گفت ( سلام مجری های احمق بیستوسی ) : باید بگردی و ببینی اراده خدا برای زندگی ات چیست . یک چیزی در مایه های افسانه شخصی و اینها . همانروز به اراده خدا برای کبریت فکر کردم ! اینکه باید بسوزد فقط در زندگی اش تا چراغی ، آتشی سیگاری یا زیر غذایی را بیافروزد و خودش از بین برود . این میان اگر کسی آمد و او را خلال دندان کرد اورا از اراده خالقش دور کرده است ..

این که ما برای دیگران زندگی میکنیم را قبلن گفتم . فکر کردی چرا دولت راه به راه میگوید کلاه ایمنی بگذاری . کمربند ببندی و مواظب باشی سلامتی ات به خطر نیافتد کلن ؟ واقعن فکر کردی برایت دلش میسوزد ؟ واقعیت این است که زنده بودنت حتی یک روز بیشتر برایش ارزش دارد . چون پول تلفن و برق و گاز و موبایل و قسط و مالیات بیشتری میدهی وبرایشان سرمایه هستی و خب متضرر می شوند اگر بمیری . باید تورا حفظ کنند . کلاه و کمربندو واکسن و کا...دوم پیچت کنند .

همینطور بیشتر که درگیر این مسئله بشوی میبینی که چقدر ما کبریت هستیم و بی خطر .

همه یه دردی دارن فک نکن تو تنهایی

alitajadod — Sun, 04 Oct 2009 11:57:18 GMT

آن پلان لعنتی فیلم Asylum که آن زنک عاشق پیشه نشسته است و خفه شدن پسرش را در رودخانه نگاه می کند و تکان به باسن ِ گران خودش نمی دهد . همانی که تو فکر میکنی زن دارد در دلش احساس رضایت میکند از اینکه تنها مانع رسیدن به عشقش ، تنها راه رسیدن به آرامشش دارد به خودی خود حذف می شود . همان پلانی که زن یادش می افتد عشقش به کودکش کمتر از عشقش به آن یارو نیست و دیر می فهمد چون پسرش دیگر خفه شده را خوب میشناسم . آنقدر خوب که اندازه خود زن از خودم متنفر باشم ..

سال اول مهاجرت به شهری بود که از لحاظ فرهنگی با شهرمان فاصله زیادی داشت .اما ما اینرا نمی دانستیم . گرم بودیم هنوز و فکر هم نمیکردیم که اگر مادرم برای ثبت نام پسرش به مدرسه برود تمام دانش آموزانی که تا به حال در عمرشان زنی با مانتو و روسری ندیده بودند بنشینند پشت سر من و مادرم حرفهایی بزنند که حتی در کوچه پس کوچه های شهرمان هم از مردان گنده لات آنجا نشنیده بودم. سال دوم راهنمایی بود. پچ پچها چنان زیاد شد که من یک شب برای اولین بار آرزو کردم کاش مادرم بمیرد . یا لااقل کاشکی آنقدر زشت و کثیف باشد که بچه های مدرسه مادر من را هم مانند مادر خود بدانند .

دیروز در شمایل خوبش که دزدکی نگریستم دیدم دارد پیر می شود و دور چشمش چروک افتاده . پوست گردنش شل شده . چندتا لکه سفید هم روی دستش بود. اما هنوز زیباست . زیبا و زنده است و خدا را شکر کردم که برای به آرامش رسیدنم آن شب دعایم را نشنید و خودش را زد به کوچه علی چپ و بی خیالم شد کلن .

خوب ، بد ، زشت

alitajadod — Mon, 28 Sep 2009 15:57:18 GMT

اگر پا بدهد باید بروم چندتا داستان نیمه کاره را تمامش کنم . از یکنفر تشکر کنم ، از یکنفر سوال کنم و چند نفر را پیدا کنم .

بیست سال پیش هفته اول مهر . زمین بوی پاککن آدامسی و مداد و سیب زرد میداد و آسمان رنگ دفتر بیست برگی بود که پشت جلدش مردی کج و کوله این جمله را روی تخته سیاه می نوشت : تعلیم و تعلم عبادت است . کلن کاپشن آن روزها مزاحم بود . صبح سرد بود و ظهر گرم و کاپشن تپل بود و دوست داشتی بیاندازی اش توی همان مدرسه . از اتوبوس جا مانده بودم و دیر شده بود تاکسی هم نبود و نیت کردم پیاده بروم و رفتم . نیمه های راه جوانی با بی ام وی سبز رنگش کنارم ایستاد و گفت سوار شوم .ترسیدم . پسر خوش تیپ و زیبا بود و اتومبیلش خوشبو . صدای پخش ماشینش بلند بود . مدرن تاکینگ بود . ترسیدم . مادر گفته بود بترسم و ترسیدم. پسر گفت کاریت ندارم بیا بالا و رفتم . در تمام مدتی که کنار راننده نشته بود چیزی نمی گفتم اما او حرف میزد . می خواست من نترسم . گفت میای بریم دختر بازی ؟ من نمی دانستم چه چور بازی ای است و انگار که فکرم را خوامنده باشد خندید . وقتی رسیدیم تشکر کردم و یک سکه دوتومانی از جیبم در آوردم و خواستم کرایه را حساب کنم اما او باز هم خندید و برایم آرزوی موفقیت کرد .تشکر نکردم . ترسیدم . حالا باید 50 سالی داشته باشد ...

بیست سال پیش در استخر عمومی در عمق یک متری یکنفر آمد از پشت ، سرم را زیر آب کرد . اگر بیست ثانیه دیگر طاقت می آورد خفه ام کرده بود . بزرگتر از من بود . هیچ وقت صورتش را ندیدم . نفسم که سر جایش آمد برگشتم دیدم همه مشغول کار خودشانند. هیچ وقت نفهمیدم چرا اینکار را کرد .الان باید 40 سالی داشته باشد..

سال آخر دبستان من هنوز عروسک بازی میکردم ! مایع خجالت و آبروریزی پدر بودم .عروسکهای دست سازی داشتم و هر کدام نامی برای خودشان داشتند . هر وقت مسافرتی چیزی می رفتم یکی از آنها را به نمایندگی میبردم گاهی حال میدادم به همه شان و دسته جمعی میبردمشان . آن مسافرت زمان حال دادن جمعی بود .مرند در آذربایجان شرقی یا غربی بودیم که احساس کردم جعبه عروسکها نیست . بعدن خواهرم گفت پدر آنها را از اتومبیل بیرون پرت کرده .. چند سالشان است ؟بچه شدی ؟ عروسک که پیر نمی شود . میمیرد.

پ.ن : سیستم کامنت ها به هم ریخته کسی هست که مرا یاری کند ؟